Leesimpressies
Vincenzo Latronico: De perfecties
- Nr. 9 - 2026
- Het is gebruikelijk om voorin een boek vermeld te zien dat een werk aan een specifiek persoon is opgedragen. Vincenzo Latronico pakt dat anders aan. Hij draagt zijn boek op aan een ander boek. Het gaat om “De dingen” van Georges Perec dat verscheen begin jaren zestig. De hoofdpersonen zijn het samenwonende jonge stel Jérôme en Sylvie. Zij proberen gedreven de verworvenheden van de moderne tijd in hun leven te incorporeren. Zij behoren misschien wel tot de eerste generatie die gewoon is om de mate van hun geluk in het bezit van spullen uit te drukken. Het gaat om antieke meubels, dure kleren en de juiste grammofoonplaten. Ze doen dat eerst in Parijs en later in Tunesië. De roman speelt in de jaren zestig van de vorige eeuw. De Algerijnse oorlog galmt na op de achtergrond. De hoofdrolspelers houden zich bezig met het afnemen en verwerken van enquêtes wat toen een beroep in opkomst was. Perec is een schrijver die in elk boek iets nieuws probeerde. Een aanklacht tegen de consumptiemaatschappij past uitstekend binnen zijn oeuvre. Latronico situeert zijn roman een halve eeuw later in de tijd. Jérôme en Sylvie heten nu Tom en Anna. De twee zijn tegelijk volwassen geworden met het internet. Daarop zijn ze als zelfstandigen actief.
Anna en Tom werken vanuit hun Berlijnse appartement. Ze opereren in een land waarvan ze de taal niet beheersen. Hun beroepsaanduiding wisselt mee met de behoeften van hun klanten. Ze heten soms graphic designer of webdeveloper en dan weer brand strategist. Hun vriendenkring is internationaal. Men treft elkaar in favoriete koffietentjes en galeries. Ze zijn mobiel en vinden via foto’s op internet de appartementen van hun voorkeur die ze via shortstay tegen forse sommen in onderhuur beschikbaar stellen aan gelijkgezinden. Uiteraard is er veel aandacht besteed aan de inrichting van het appartement. Het is onder meer een kwestie van de juiste plantenkeuze. Monstera is populair. Net als bij Perec geeft Latronico veel ruimte aan de consumeerdwang van zijn protagonisten. Een andere overeenkomst is dat de auteurs geen gebruik maken van dialoog. De beide romans zijn beschrijvend van aard. Het werk is een bron van groei en creativiteit. Het is soms hard aanpoten om de klanten te bedienen maar daarna is er gelegenheid voor ontspanning.
De lange dagen worden gevolgd door digitale ontkoppeling waarin je wat gaat drinken in een café of op de bank genesteld een tijdschrift doorbladert, genietend van de knusse warmte in contrast met de kou buiten
Het stel is afkomstig uit de burgerlijke middenklasse. Zijn ouders hadden een kledingzaak. Haar moeder was belastingadviseur en vader was advocaat. Hun buitenlandse avontuur is zonder precedent. In Berlijn is kunst het kloppend hart van de stad. Anna en Tom zijn geen kenners maar hebben in de loop van de tijd voldoende geleerd om erover mee te kunnen praten. De leefstijl vormt je identiteit. Het bezit van spullen is belangrijk net als je laten zien via de socials. Zonder mobiel besta je niet. Je wilt ergens bij horen en tegelijk onderscheidend zijn. Toch blijft er altijd iets knagen. Als je verlangen is gestild duikt er direct een volgend verlangen op. Marketing en advertentie bespelen de hebzucht. Gelukkig word je niet vanzelf. Verlangen laat zich inruilen tegen verlangen. Misschien biedt alleen stoppen met verlangen echt soelaas. Ook daardoor proberen de twee nieuwe wegen in te slaan. Intieme vriendschappen zijn er niet. In de winter trekken mensen met een gelijksoortige leefstijl weg naar de plek van herkomst en verdringen zich nieuwe passanten op het toneel. Het is een generatie van digitale nomaden die verantwoordelijk zijn voor de gentrificatie van wijken. De nieuwe bevolkingssamenstelling doet de wijken van karakter veranderen. Dan dient zich de vluchtelingencrisis aan. Biedt deze ontwikkeling de zin waarna de twee op zoek zijn? De foto van het verdronken jongetje, op zijn buik op de vloedlijn met de armen langs zijn lichaam, heeft veel impact. Het is net zo’n iconische foto als de man met de boodschappen tas voor een Chinese tank en het rennende napalmmeisje. Ze besluiten actief de helpende hand te bieden aan de opvang van vluchtelingen die ingekwartierd zijn op het terrein van het voormalige vliegveld Tempelhof. Het blijkt nog niet zo eenvoudig te zijn om van toegevoegde waarde te zijn. “Steeds vroegen Anna en Tom zich af wat ze daar eigenlijk deden, in de modder, laverend tussen de vragen in het Arabisch en de bevelen in het Duits, met ijskoude voeten, dreunende oren, onder de grimmige blikken van zowel de politie als de professionele hulpverleners.” Ook inzet voor een ideaal brengt niet per se geluk. Misschien was het tijd voor een radicale koerswijziging. Misschien ligt hun toekomst wel elders. Ook hier is er weer een parallel met Perec. Misschien was Lissabon wel iets. Er wordt wel beweerd dat Lissabon het nieuwe Berlijn is. Voorlopig houden ze hun oude appartement aan voor een tijdelijke uitstap. Toch zouden ze in Lissabon niet verliefd worden op hun leven. Dan biedt zich per toeval een nieuwe optie aan. Anna erft een boerderij van een oom. Die zouden ze kunnen exploiteren. Het dagdromen maakt een nieuwe start. Komt er dan toch nog perfectie? Latronico heeft een mooi eerbetoon geschreven voor Perec al zal hij daarmee niet een originaliteitsprijs in de wacht slepen.
middelr@xs4all.nl
